Avontuur op de Oostenrijkse klettersteigen

Hoewel het oorspronkelijke plan duidelijk was – een groepsvakantie van een week met zes tot acht deelnemers, dus wij en een paar vrienden, een gehuurd huisje, overdag klettersteigen en 's avonds barbecueën, liep alles heel anders. We hadden totaal niet verwacht dat het zo'n probleem zou zijn om de agenda's van meer dan drie mensen op elkaar af te stemmen. Na lang proberen hebben we het uiteindelijk opgegeven en zijn we vertrokken in de samenstelling drie avonturiers en een hond. :)

We kozen een geschikte datum voor ons, van donderdag tot zondag, en begonnen ernaar uit te kijken. We hadden van tevoren de ontbrekende uitrusting besteld, inclusief helmen, en begonnen op de klimmuur ijverig de klimtechniek te trainen (niet dat we daarvoor niet gingen, maar nu was er op de een of andere manier meer motivatie). Het weer zat echter niet mee. Zodra ons droomweekend naderde, was de voorspelling meer dan ongunstig – in het gebied waar we onze accommodatie hadden geboekt, zou het de hele tijd regenen. We bleven het weer nauwlettend in de gaten houden en besloten uiteindelijk om het vertrek met één dag uit te stellen, omdat de meteorologen ons een kleine hoop gaven dat het weer vanaf zaterdag geleidelijk zou verbeteren.

Onderweg stopten we bij een paar klettersteigen om Marian kennis te laten maken met de regels van het klettersteigen. De eerste klim vond plaats in het stadje Mödling, of liever gezegd op de rots erboven. De route was eenvoudig en precies lang genoeg voor een eerste kennismaking. Ik liep met onze Tobík over het pad eromheen en wachtte op de klimmers bovenaan. De route bevatte ook een kleine oversteek via een touwladder, die ze allebei met gemak deden.

De tweede klettersteig hadden we wat moeite om te vinden. We verplaatsten ons naar het schilderachtige wijndorpje Gumpoldskirchen, niet ver van Wenen, lieten de auto op de parkeerplaats staan en na kort dwalen vonden we een kleine rots met een grot. We klommen als oefening een rondje en aan alle kanten heerste tevredenheid – wij genoten van het prachtige uitzicht op de wijngaarden en het mooie weer, terwijl onze hond ondertussen ongestoord in de schaduw onder de klettersteig uitrustte.

De derde geplande klettersteig moesten we vanwege tijdgebrek bewaren voor de terugweg en richting onze accommodatie vertrekken. We verbleven op de begane grond van een klein huisje aan de rand van de stad Schladming. De jongens zaten echter nog vol energie en verlangden naar meer klimmen, dus pakten ze hun spullen en reden naar de andere kant van de heuvel om nog een avondklettersteig te bedwingen. Ze waren alleen op de rots, dus ze genoten er echt van zonder met iemand rekening te hoeven houden. De avond stond in het teken van het bereiden van het diner en het plannen van de volgende dag, wat vooral bestond uit het surfen op verschillende meteorologische websites. Deze liepen echter nogal uiteen in hun voorspellingen, dus besloten we uiteindelijk om de beslissing aan de ochtend over te laten.

De tweede dag was het nog steeds regenachtig, maar de voorspelling dat het in Gosau tot 15:00 uur droog zou blijven, gaf ons hoop. Dit was onze kans! Boven het Gosausee-meer ligt namelijk een van de mooiste klettersteigen. We pakten onze spullen en vertrokken. De weg was lang, maar het was het waard – bij het meer regende het echt niet. De prachtige hoge rotsen weerspiegelden in het kalme water en we trokken ongeduldig onze uitrusting aan om zo snel mogelijk te vertrekken. De rots was weliswaar nat, maar omdat er voor ons al een paar klimmers waren geweest, waren de treden al redelijk droog.

Het eerste deel liep vlak boven het water, op sommige plekken konden we het oppervlak bijna aanraken, gevolgd door een klim via een ladder boven het pad. Het psychologisch meest uitdagende deel wachtte ons echter op de touwbrug. Het was echt een uitdaging, maar uiteindelijk hebben we de brug allemaal overwonnen. Daarna was het nog maar een klein stukje klimmen naar het hoogste punt van de klettersteig en langzaam weer naar beneden. Als beloning aten we een hete soep bij het meer.

De volgende klettersteig wachtte ons slechts een paar kilometer verderop, dus we vertrokken meteen. Bij aankomst onder de rots was het duidelijk dat de locatie in het bos, tussen de bomen en het mos, niet echt hielp om hem droog te krijgen. Ik vond het niet leuk, je hoort immers niet op natte klettersteigen te klimmen. Maar na de situatie te hebben onderzocht, ontdekte Roman dat alleen het eerste deel van de route nat was en dat het daarna beter werd. Ik was er niet gerust op, maar de jongens waren in de meerderheid, dus ik had geen andere keuze dan mee te gaan.

Op zondag, de derde dag van ons verblijf, was de weersvoorspelling misschien wel de slechtste van allemaal. Er zat niets anders op dan te zoeken waar het weer aangenamer zou zijn. De enige plek waar ze helder weer, zon en warmte voorspelden, was in de omgeving van Villach. Het was een beetje uit de richting (precies 150 km verderop), maar nog steeds een betere optie dan in de kamer zitten. Deze keer namen we Tobík mee, we wisten immers niet zeker wanneer we terug zouden zijn.

De eerste klettersteig deden de jongens alleen. Het was een beetje een probleem om hem te vinden, maar uiteindelijk waren ze naar eigen zeggen succesvol. Helaas was de route erg uitdagend, dus moesten ze op hun eigen schreden terugkeren. Ik ben ondertussen met Tobík en onze panda via een bospad de heuvel opgelopen. Het was behoorlijk warm en er was in de buurt geen waterbron waar we konden afkoelen. Gelukkig stroomde er naast het pad een klein beekje dat verschillende plassen en modder vormde. Tobík zag dit echter als een perfecte gelegenheid om af te koelen en voordat ik me kon omdraaien, rolde hij al in de modder. Hij koelde tenminste een beetje af en tegen de tijd dat we beneden waren, was het meeste modder op hem opgedroogd en eraf gevallen.

Onze tweede stop was een gevarieerde klettersteig boven het Ossiacher See-meer. We kozen weer dezelfde tactiek – ik met Tobík en de jongens op de rots. Ze kozen een eenvoudigere route voor de klettersteig, we waren immers al moe en wilden niet onnodig risico nemen. Aan het einde van de route was er weer een touwbrug, maar deze keer was hij niet begaanbaar – de touwen waren erg los en de brug wiebelde behoorlijk. Om zelf ook nog wat te klimmen, deden Marian en ik nog een tweede ronde, deze keer een andere route, zodat ik die dag tenminste nog iets had gedaan.

Na terugkomst bij de accommodatie wachtte ons de laatste avond en het plannen van de terugreis. In het plaatselijke informatiecentrum ontdekten we dat er niet ver van ons vandaan een attractie genaamd ZipLine was. Het is eigenlijk een rit over een kabel van 2,5 km lang met de mogelijkheid om snelheden tot 120 km/u te bereiken. Dat konden we niet missen en we spraken af dat we naar een eenvoudige klettersteig zouden gaan en daarna met de kabelbaan zouden gaan.

Na het inpakken van alle spullen vertrokken we naar dezelfde plek waar de jongens de eerste avond alleen waren gaan klimmen. We kozen een zeer eenvoudige route, we waren zelfs verbaasd hoe makkelijk het was.

Na de verplaatsing naar de ZipLine verdween onze humor echter een beetje. We stonden immers voor een behoorlijk snelle rit, alleen in een harnas op een hoogte van wel 116 meter boven de grond. De bus bracht ons naar het bovenstation, het personeel bond ons in de harnassen en we vlogen naar beneden. De rit duurde twee minuten in het eerste deel en een minuut in het tweede. Het eerste deel was mooi, ontspannen, we konden genieten van de natuur en de vlucht boven de bomen. Het tweede deel was korter, maar des te sneller. Het eerste deel ervan liep zo steil naar beneden dat je bijna het gevoel van een vrije val had. Gewoon een levenservaring die ik persoonlijk niet meer hoef te herhalen.

Daarna wachtte ons alleen nog de lange autorit naar huis. We hadden behoorlijke honger, dus zochten we naar een open restaurant om te eten. We hadden er echter niet bij stilgestaan dat op maandag de meeste restaurants in Oostenrijk gesloten zijn. Na een paar mislukte pogingen slaagden we er vlak voor de grens bij Mikulov in om een open restaurant te vinden, waar we om half zes onze welverdiende lunch aten, waarmee we ons kleine avontuur op de Oostenrijkse klettersteigen afsloten.