Ontsnappen aan de dagelijkse sleur en tijd maken om je levensprioriteiten te heroverwegen – weinigen onder ons dromen daar niet van. Degenen die hun angsten overwinnen en de kans grijpen, krijgen er echter zelden spijt van. Pavel en Pavla Wilhelm, die op eigen houtje 10 landen in 300 dagen hebben bereisd, zijn daar een voorbeeld van.
Bijna een jaar lang trokken jullie met rugzakken door Azië en Australië. Bagalio was een van de partijen die jullie steunde in jullie zoektocht naar kennis. We weten echter maar al te goed dat sommige ervaringen tijd nodig hebben om te bezinken. Kunnen jullie nu, met meer dan een jaar afstand, samenvatten wat het reizen jullie heeft gegeven en gekost?
Pavla: Ik denk dat het ons niets heeft gekost. Integendeel, het was een verrijkende ervaring. Ook al was het een moeilijke beslissing en hebben we lang getwijfeld, achteraf zie ik het als een enorme bijdrage aan ons leven. Je heroverweegt bepaalde "dingen", en na terugkomst gaan er nieuwe mogelijkheden voor je open. Bovendien, de ervaring van die vrijheid…
Pavel: Vandaag de dag zou het zonde zijn om die kans niet te benutten. Onze ouders en grootouders hadden deze mogelijkheid niet, wij wel, maar de meeste mensen gebruiken hem niet, ook al zijn er talloze kansen – verschillende organisaties, studieverblijven, stages bij bedrijven over de hele wereld, maar het kan ook makkelijker privé. Dus zeiden we tegen onszelf: zolang we geen kinderen en hypotheek hebben, is dit de enige kans om te vertrekken. De grootste mythe, die ons in het begin ook een beetje tegenhield, was de overtuiging dat je een enorme berg geld moest sparen. Maar dat is niet waar.
Ja, financiën zijn een onlosmakelijk onderdeel van reisplannen. Willen jullie verklappen wat jullie beroep was voor de reis, waarvan jullie leefden tijdens het reizen en wat jullie nu doen?
Pavla: We zijn opgevoed met bescheidenheid, dus konden we onze spaargeld uit onze studietijd gebruiken. Bovendien is het leven in Azië niet zo duur. Daarvoor werkte ik in HR, daar doe ik nu deels nog steeds iets mee, maar ik combineer het met hulpverlenende psychologie. Ik zie nu meer zin in het helpen van mensen.
Pavel: Voordat we vertrokken, werkte ik bij een enorm bedrijf en tijdens de reis realiseerde ik me dat ik iets anders wilde zijn dan een klein radertje in een groot bedrijf. Dus na terugkomst ben ik naar een kleiner bedrijf overgestapt en ben ik veel tevredener.
Dus jullie moesten voor de reis ontslag nemen en werkloos worden?
Pavla: Ja, vrijwillig werkloos.
Pavel: Ja, in Tsjechië is dat niet zo'n probleem. Dat is juist een andere ontdekking van deze reis – dat we het hier eigenlijk heel goed hebben.
Als het niet te persoonlijk is, hoe beïnvloedt zo'n reis de partnerrelatie? Hadden jullie na een tijdje geen "onderzeeboot-effect" (op elkaars lip zitten)?
Pavel: Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft.
Pavla: Je bent eigenlijk constant non-stop samen…
Pavel: …en je hebt precies dezelfde indrukken. Toen we terugkwamen en weer aan het werk gingen, konden we na thuiskomst wel een week lang praten. Tijdens die reis hebben we alles samen gezien, gehoord en beleefd, en dan is het moeilijk om dat los te laten.
Pavla: Maar ik vond het geen echte crisis. Het was gewoon een andere levensstijl die ook een andere beleving van de relatie met zich meebracht.
En hoe zat het met andere relaties – hebben die schade opgelopen door de scheiding?
Pavla: Onze ouders vonden het moeilijk dat we zo ver weg zouden zijn en dat we elkaar niet zouden zien. We hadden contact via Skype, maar toch voel je een zekere vervreemding. Als je dan terugkomt, is het eerste gevoel "hé, we kunnen elkaar knuffelen", en na een tijdje is het alsof je nooit weg bent geweest.
Pavel: De grootste angst van ouders is dat je het onbekende tegemoet gaat. Hier zien we elkaar misschien drie weken niet, maar ze gaan er gewoon vanuit dat we oké zijn. Ze zijn eerder bang voor de onbekende risico's en onvoorstelbare afstanden…
Pavla: …maar alles kan je hier ook overkomen. Alleen ervaren we dat niet zo.
Jullie hebben veel landen gezien, maar vooral de inwoners van vreemde landen – is er volgens jullie iets waar wij als Tsjechen, of Europeanen in het algemeen, ons door zouden moeten laten inspireren?
Pavla: Ik denk door hun openheid, glimlach, vriendelijkheid en dankbaarheid voor kleine dingen.
Pavel: Wij zijn erg gesloten in vergelijking met hen. Wij willen gewoon thuiskomen, de deur sluiten en ons niet met anderen bemoeien. Daar heeft men echt geen persoonlijke ruimte, het samenleven is op een heel ander niveau, een totaal ander concept van de wereld. Bovendien hebben ze continu oogst, ze hebben niet de behoefte om zich voor te bereiden op slechtere tijden, en zijn daardoor niet zo gericht op prestaties en geld.
Als jullie één goed advies zouden moeten geven aan reizigers die een soortgelijke reis plannen, wat zou dat zijn?
Pavla: Advies? Doe het gewoon!
Pavel: Precies. En laat iedereen het doen zoals hij of zij wil. Ik voelde tijdens de reis de druk dat we een blog moesten schrijven, foto's moesten maken en aan bepaalde verwachtingen moesten voldoen. Bovendien, al die sociale media tegenwoordig – de behoefte om met fans te communiceren en ik weet niet wat nog meer. Soms is het echt meer een last dan een plezier. Je kunt beter je hoofd leegmaken en het op je eigen manier doen.
Laten we even stilstaan bij de uitrusting – wat vinden jullie echt het belangrijkste? Een rugzak wordt bijvoorbeeld voor een aanzienlijke tijd je beste vriend. Waar is het nog meer de moeite waard om vooraf aan te denken?
Pavel: Wij wisten vooral niet wat er allemaal onderweg te regelen viel, en achteraf zou ik zeggen dat het in die landen erg moeilijk is om kwalitatieve outdooruitrusting te vinden, zeker voor een redelijke prijs. Er zijn veel vervalsingen, maar misschien is er maar één geautoriseerde winkel in heel Nepal. Dus een goede rugzak en schoenen moet je zeker vooraf regelen. Verder zou ik minimalisme aanraden. Wat ons echter zeker goed van pas kwam, was een filterfles en een regenhoes voor de rugzak, omdat er tijdens het transport niet altijd even netjes met rugzakken wordt omgegaan.
Een resultaat van jullie reizen was ook een reeks lezingen waarmee jullie door Tsjechië trokken. Hoe waren de reacties – ontmoetten jullie bewondering of jaloezie?
Pavel: De echte reden waarom we dit deden, was om de ervaringen over te brengen aan onze familie en dierbaren die verspreid over het land wonen. We zijn hier echt niet rijk van geworden.
Pavla: En wat de reacties betreft, ik denk dat er zowel bewondering als een beetje jaloezie was. Maar als we zeiden: "ga ook", dan kwamen de klassieke excuses over werk en verplichtingen. Maar aan de andere kant is het waar dat dit avontuur niet voor iedereen is weggelegd…
Wat plannen jullie voor de nabije toekomst en wat zijn jullie levensdoelen (op reisgebied)? De oorspronkelijke droom was Amerika – staat die nog steeds op de "wish list"?
Pavla: Het zit in ons hoofd, maar het staat niet in onze agenda (lacht). Nu verkennen we meer Tsjechië en Europa door middel van kortere uitstapjes, maar ook daar proberen we het maximale uit te halen. Tijdens één reis bezoeken we bijvoorbeeld drie bestemmingen. Soms is het een kwestie van geluk en de kunst om goedkope vliegtickets te vinden.
Schiet jullie nog iets te binnen wat jullie onze lezers willen meegeven?
Pavel: Gewoon, wie kan, die moet gaan. Op het werk ruil je tijd voor geld en het is geweldig om even stil te staan en na te denken of wat ik doe wel zin heeft. Reizen is ideaal om te heroverwegen en je horizon te verbreden.
Bedankt voor jullie tijd en ik wens jullie nog vele reiservaringen toe!
Details en interessante weetjes over de reizen van Pavla en Pavel vind je op hun website vol inspiratie.
