We hebben u al eerder geïnformeerd over de expeditie van een paar avonturiers, waaronder onze panda, die hun passie voor steps delen. Hoe deze groep jonge wereldreizigers het tot nu toe doet, wordt ons verteld door een van de deelnemers die al is teruggekeerd.
Míša, u bent iets eerder teruggekeerd dan de rest van de expeditie. Was dit vanaf het begin de bedoeling of het gevolg van de situatie? Zijn er tot nu toe nog andere personele wijzigingen geweest?
Ja, mijn terugkeer was vanaf het begin gepland. Op dit moment wachten mijn staatsexamens op mij, die ik niet wilde uitstellen. De teamleden vonden dat niet erg en ik was blij dat ik deze maandelijkse, absoluut geweldige ervaring kon meemaken. Er is één onverwachte personele wijziging geweest, namelijk van de kant van Michal, die nu aangename ouderlijke plichten te wachten staat, en daarom zal hij op 15 januari worden vervangen door een ander lid. Ik moet echter toegeven dat Michal veel plezier in de groep bracht en we hebben veel aan hem gedacht.
Beschrijf me dan het verloop van jullie reis. Waar zijn jullie tot nu toe geweest en waar bevinden jullie vrienden zich momenteel? Is de verwachte terugkeerdatum of de geplande route veranderd?
We begonnen de reis op 20 november in de stad Cancún. We werden een beetje opgehouden door jetlag, maar ook door de vrij uitdagende installatie van de spatborden, die we voor het eerst probeerden. We hadden de route voorbereid, maar niet tot in detail. Dat was ook niet mogelijk, omdat we niet wisten hoe snel we in zo'n grote hitte zouden rijden. Ik moet echter zeggen dat ik aangenaam verrast was. In het begin planden we de route in etappes van 30 kilometer om te wennen. Na twee dagen begonnen we steeds meer toe te voegen, totdat we op 70 km per dag zaten. Een groot nadeel was dat het niet altijd mogelijk was om tijdens de middaguren te rijden. In Midden-Amerika wordt het ook erg vroeg donker. Al rond 17:00 uur begonnen we na te denken over waar we die dag zouden slapen en zochten we naar "accommodatie". In totaal hebben we vijf landen doorkruist – Mexico (vanaf de stad Cancún), Belize, Guatemala, Honduras en El Salvador, waar mijn vriendin op ons wachtte, die ik in Denver (Colorado) had ontmoet. Zij bood ons allemaal enkele dagen onderdak en ik wachtte, hoewel met tegenzin, op mijn vlucht.
We moesten de route een beetje aanpassen. De oorspronkelijke weg zou via Zacapa (Guatemala) over de weg CA13 gaan. De weg was echter niet geschikt voor steps en ik zou zeggen ook niet voor fietsers. Talloze vrachtwagens die met hoge snelheid voorbij raasden, creëerden een gevaarlijke luchtdruk. We zaten ongeveer een uur op de weg en twijfelden of we wel of niet zouden gaan, omdat we Guatemala echt heel graag wilden zien. Na Kačka's val van de step besloten we echter om voor veiligheid te kiezen en via Honduras te rijden. Op de bijgevoegde kaart kunt u onze exacte route zien.
Op de vraag of de terugkeerdatum is veranderd, kan ik niet antwoorden, aangezien we die datum nooit hadden vastgesteld. Alleen ik had die vastgesteld, namelijk op 20 december.
Zijn jullie complicaties en dramatische momenten tegengekomen?
Ik moet toegeven dat dit mijn eerste reis naar het buitenland was waarbij ik echt bang was. Ten eerste reisden we als een groep mensen die elkaar voor de reis helemaal niet kenden, en ten tweede maakten internetartikelen over hoe gevaarlijk Midden-Amerika is me bang. Na mijn terugkeer en met mijn ervaringen kan ik dit echter niet zeggen. De waarheid is dat we ongelooflijk veel geluk hadden en de hele tijd alleen maar zeer aardige en behulpzame mensen tegenkwamen die ons stopten en vroegen wat voor vreemde fiets dat was. In feite was het zo dat wij reden, wij het landschap filmden en de lokale bewoners, en zij filmden ons. Zelfs de rugzakken die jullie webshop ons leverde, waren voor veel inboorlingen een totaal mysterie. Mevrouw Panda, die ons vergezelde, trok vooral kinderen aan. Op dat moment was ik waarschijnlijk het meest alert, zodat een of ander kind er niet met haar vandoor zou gaan.
In al die tijd hebben we maar één onaangenaam moment meegemaakt. Ongeveer 20 kilometer van Belize kwamen we laat in de stad aan en het was al donker. In de stad was een soort lokale disco gaande, en terwijl we erdoorheen reden, verzamelden zich plotseling 15 mensen om ons heen, vergezeld van vuurwerk en geschreeuw. Uiteindelijk liep alles goed af en vonden we een dak boven ons hoofd bij zeer aardige mensen die ons door de omgeving leidden en ons een mandarijn met chili lieten proeven, wat niemand erg lekker vond. :-D
Wat beschouwen jullie daarentegen als de grootste ervaring in positieve zin?
De grootste ervaring was waarschijnlijk elke nacht in Midden-Amerika. Dat we op allerlei stranden en in tuinen sliepen, zal waarschijnlijk niemand verbazen, maar de nachten doorgebracht in brandweerkazernes en in de etalage van een kebabrestaurant zullen me voor de rest van mijn leven amuseren. De waarheid is dat wanneer je wakker wordt op het strand en een prachtige zonsopgang ziet, het gevoel dat je hebt echt onbetaalbaar is.
Hoe hebben jullie Kerstmis en Nieuwjaar doorgebracht?
De expeditie vierde Kerstmis natuurlijk met aardappelsalade en schnitzels. Ze vierden de feestdagen met twee Tsjechische fietsers. Omdat dit vlak na mijn vertrek was, was ik blij dat ze het gezelliger hadden met nieuwe vrienden. Nieuwjaar vierden ze ook samen in Nicaragua en ik neem aan met het proeven van wat lokale rum. ;-)
Hebben jullie ook een interessante situatie meegemaakt met onze panda? Hoe verliep haar reis tot nu toe?
Ik had de panda altijd aan mijn rugzak vastgemaakt zodat ze goed zicht had. Het grappigste voorval gebeurde waarschijnlijk de eerste nacht op het strand, toen ik de panda naast me liet liggen zodat ze zich comfortabel voelde en lekker kon slapen. Ik wist echter niet dat er 's nachts zoveel zand op ons zou waaien. In plaats van een panda vond ik 's ochtends een zandballetje. :-D Met spijt nam ik haar mee, klopte haar af en knuffelde haar. Vanaf dat moment had ze een gereserveerde plek direct in de slaapzak. :-)
De panda veroorzaakte ook veel ophef bij de kinderen die we tegenkwamen op de pier tijdens een stop in Omoa in Honduras. Iedereen bekeek haar en aaide haar. Een meisje wilde haar zelfs helemaal niet teruggeven. Ze werd onze grote vriendin. We pasten allemaal samen op haar en zorgden voor haar. Wanneer we ergens stopten, vroegen ze ons waarom we dit diertje bij ons hadden. We begonnen dus te vertellen hoe dit project ontstond en hoe jullie bedrijf ons hielp onze dromen te verwezenlijken, waarvoor we nogmaals hartelijk danken.
Het afscheid van de panda was echt moeilijk. Op dit moment is Sany verantwoordelijk voor haar, die beloofde dat ze zo goed mogelijk voor haar zou zorgen.
En hoe bevielen de rugzakken die in onze webshop zijn gekocht?
Haha. Over jullie rugzakken was op een avond veel gedoe. :-) Slechts vier leden van onze expeditie hadden de rugzakken gekocht en na een paar dagen sloegen de anderen zichzelf voor hun kop dat ze ze niet ook hadden gekocht. Ik persoonlijk had mijn eerste ervaring met dit waterreservoir en ik moet zeggen dat het het beste was wat ik mee kon nemen op reis. De rugzak beperkte me op geen enkele manier. Elke keer als ik wilde drinken (wat in deze temperatuuromstandigheden nogal vaak was), hoefde ik niet te stoppen zoals de anderen. Het volume van 1,5 liter was ook ideaal. Ik was ook erg verrast dat het water in het reservoir steeds dezelfde temperatuur had.
Ook de EHBO-kits uit jullie webshop kwamen van pas. Kačka gleed samen met de step uit op een nat wegdek en schaafde haar knieën behoorlijk op. We hebben haar binnen 10 minuten verzorgd.
Heeft deze expeditie gevolgen voor je toekomstige leven? Veranderen bijvoorbeeld iemands prioriteiten of levenshouding?
Elk van mijn reizen beïnvloedt me altijd erg. Bij Midden-Amerika ben ik echter een beetje in verwarring. Midden-Amerika riep bij mij aan de ene kant een grote teleurstelling op en aan de andere kant een enorme verrassing en een grote vraag om over na te denken.
Teleurgesteld was ik vooral door hoe ze met het milieu omgaan. Terwijl ik thuis vier afvalbakken heb, gooien zij zonder met hun ogen te knipperen een glazen fles Fanta in het bos. Eerlijk gezegd liggen Fanta en Coca-Cola echt overal. Het was triest om vaak vuile straten en smog te zien, maar vooral het gebrek aan interesse van mensen voor hun eigen, en het moet gezegd worden, absoluut prachtige natuur waarin ze zelf leven.
Wat me erg verraste, was de tevredenheid van de mensen. We kwamen vaak lokale inboorlingen tegen die in iets leefden wat ik zou vergelijken met een houthok. In Belize ontmoetten we zo'n man met wie we de kans hadden om te praten. Het was absoluut ongelooflijk hoe hij vertelde over zijn leven in een klein huisje in het midden van nergens. Met zoveel enthousiasme en vreugde dat, zelfs als je het niet zou willen, één enkele vraag in je opkomt: Hoe is het mogelijk dat we hier 8–12 uur per dag werken om een grote televisie of een nieuwe auto te kunnen kopen en dat het nog steeds niet genoeg voor ons is? Hoe is het mogelijk dat we op de vraag hoe het met je gaat, slecht antwoorden, ook al hebben we te eten, een dak boven ons hoofd en andere levensstandaarden. Op de een of andere manier dwingt het je om na te denken of deze jacht op de materiële wereld überhaupt enige zin heeft.
Heb je nog steeds een positieve relatie met steps? Begint men daar in zo'n intensiteit niet snel "genoeg van" te krijgen? En hoe was de sfeer in jullie team – hadden jullie last van "onderzeebootziekte" (groepsspanning)?
Om de waarheid te zeggen, de step heeft me erg "gegrepen". Het verraste me dat ik in die hele maand mijn benen maar één dag voelde, en dat was volgens mij de achtste dag. Overigens was ik erg blij met het compliment van Tomáš dat ik als vrouw erg verraste. :-D Dus ik kan nu al zeggen dat ik ernaar uitkijk dat het warmer wordt en ik de schoonheden van Tsjechië kan ontdekken.
Zoals ik al zei, kenden we de andere leden erg weinig en alleen via deze expeditie. Dat riep een beetje onzekerheid op, omdat we niet wisten wat we van wie konden verwachten. Ik moet echter zeggen dat ik, op één uitzondering na, met iedereen in het team goed kon opschieten en ik denk dat de rest van de expeditie dat ook zo ervaart. Alle zes (inclusief Michal) hielpen elkaar, maakten grappen over onszelf, maar ook over anderen. We namen het allemaal sportief op. Als we niet wisten wat we moesten doen, stemden we of zeiden we argumenten voor en tegen. Overigens is een maand nog een korte tijd om "onderzeebootziekte" in grotere mate te laten ontstaan.
Jullie expeditie zou ook een liefdadigheidsaspect hebben. Is het gelukt om dit voornemen te realiseren?
Deze liefdadigheidsactie genaamd Kids belong to school wordt georganiseerd door Marek. Hoewel we onderweg verschillende scholen tegenkwamen, was er geen mogelijkheid om deze scholen te bezoeken.
Hebben jullie al nagedacht waar jullie de volgende keer heen gaan?
Zeker. En de rugzak gaat zeker met me mee. Ik zou enorm blij zijn om onze expeditie nog op reis te treffen en eventueel aan te sluiten en de reis te voltooien. Als ze echter al terug zijn, wordt het zeker Peru, waar ik al enkele jaren naartoe wil en tot nu toe zonder succes.
Bedankt voor uw tijd en we duimen voor de rest van de expeditie!
